บทที่ 7 ภรรยาทางพฤตินัย 1
แต่ยังหรอก เขายังไม่ปล่อยเธอไปตอนนี้
ชายหนุ่มยืดตัวลุกขึ้นนั่ง มือใหญ่จับขาเรียวของเธอแยกออกจากกัน ก่อนจะดึงเข้าหาตัวออกแรงลากเพียงนิดเดียว ร่างเล็กนั้นก็แทบจะเกยขึ้นมาบนตัก
มาถึงตรงนี้แก่นกายของเขาก็แทบระเบิด ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงที่พยายามจะหลีกหนีมาตลอดสามเดือน วินาทีนี้ที่ได้ชิดใกล้เพียงลมหายใจเดียวกัน เขาจะต้องการเธอในแบบที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
แต่ก่อนที่จะเริ่ม เจตน์ก็ก้มลงไปมอบจูบอันดูดดื่มให้เธออีกครั้ง ก่อนจะผละออกมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหญิงสาว พร้อมกับใช้มือใหญ่ของตนเตรียมความพร้อมให้กับแก่นกายที่แข็งตึง จากนั้นก็ทำการจับมันเข้าสอดใส่ และนึกแปลกใจที่ผู้หญิงตรงหน้ามีท่าทีหวาดกลัว รับรู้ได้ว่าเธอเกร็งจนตัวแข็งทื่อ และเผลอจิกเล็บสั้นเตียนเข้ากับผิวเนื้อบริเวณแขนของเขาโดยไม่รู้ตัว
อีกทั้งแววตายังหวาดหวั่น ไม่หยาดเยิ้มเหมือนตอนแรกที่โอบกอดไว้สักนิด
แต่เจตน์ไม่มีเวลาคิดหาเหตุผลมารองรับความสงสัย ในเมื่อตอนนี้เขาหน้ามืดตามัวไปกับความต้องการแสนทรมานที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มเลยไม่ได้ไต่ถามถึงท่าทีที่เธอมี แต่กลับยัดเยียดความเป็นชายของตัวเอง ดันขาเพรียวนั้นให้แยกกว้าง ดุนดันแก่นกายแกร่งที่ขยับตัวขยายพองจนถึงขีดสุดให้เข้าไปด้านใน
แต่มันกลับเข้าไม่ได้ ทั้งที่ส่วนนั้นเปียกชื้นไปด้วยความพร้อม
ราวกับติดอะไรบางอย่าง เหมือนมีบางสิ่งขวางกั้นอยู่
“มะ มะ ... ไม่เอาแล้วพี่เจตน์” เจตน์มึนงง แล้วจู่ๆ ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอก็ลั่นวาจาปฏิเสธ หล่อนส่ายหน้าไปมาทั้งยังกระถดกายถอยหนีเหมือนเขาเป็นตัวประหลาด “ไม่เอาแล้ว หนูเจ็บ”
แต่แทนที่เขาจะหยุด กลับเดินหน้าก้มลงไปใช้ริมฝีปากและลิ้นร้อนรุกล้ำความหวานฉ่ำจากปากของเธอมากยิ่งขึ้น
“หนู หนูว่าเราหยุดเถอะค่ะ” ทันทีที่เขาถอนจูบเธอก็พูดขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ หวาดกลัวความเจ็บปวดจนน้ำตาจวนเจียนจะไหล เพราะยังจำความปวดร้าวที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ได้ ว่าขนาดเข้าไปแค่ครึ่งลำเธอยังเจ็บแปลบขนาดนี้ แล้วถ้าฝังลึกลงไปจนมิดด้ามมันจะเป็นยังไง?
ซึ่งเจตน์ไม่ได้ฟังด้วยซ้ำว่าเธอพร่ำบ่นอะไร เมื่อตอนนี้ภาพที่อยู่ตรงหน้ามันสวยงามเกินกว่าที่จะห้ามใจไหว
ชายหนุ่มเดินหน้าบุกรุกเต็มที่ด้วยการสอดใส่แบบกระแทกเข้าไป จนหญิงสาวต้องกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด อัญมณีสะดุ้งสุดตัวและสะอื้นฮักออกมาในนาทีนั้น เมื่อรู้สึกเจ็บแสบที่กลางกายคล้ายถูกใครมาหยิกมาทุบ ตามมาด้วยอาการจุก เจ็บปวดเสียจนต้องทุบไปตามลาดไหล่กว้างของชายหนุ่ม
“พี่เจตน์ ปล่อยหนู” เธอบอกเขาพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น “เจ็บ มันเจ็บเกินไป ไม่เอาแล้ว ฮือ”
“เดี๋ยวก่อน ทำไมเป็นแบบนี้” เจตน์เองนอกจากจะไม่เข้าใจกับท่าทีฟูมฟายของหญิงสาวแล้ว เขายังมึนงงเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบหัว “ทับทิม? ...”
เมื่อครั้งแรกที่สอดใส่เข้าไป เขาเข้าใจว่าของตัวเองอาจใหญ่เกินกว่าขนาดของหญิงสาว หากแต่เมื่อกี้ ยามได้กระแทกจนสุดลำ เขาก็รับรู้ได้ว่านี่มันช่างแตกต่างกับหญิงสาวหลายคนที่ผ่านมา เนื่องจากว่าทันทีที่ยัดเยียดเข้าไป มันเหมือนกับมีอะไรฉีกขาด
แล้วท่าทางของหญิงสาวใต้ร่างก็ดูเหมือนจะเจ็บปวดมาก เธอร้องไห้ หน้าดำหน้าแดง กรีดร้องออกมาอย่างน่าสงสาร ...หรือว่า?
“นี่ยังไม่เคยเหรอ” เขาถามเสียงเบา จนกระทั่งอัญมณีเบะปาก ร้องไห้ออกมาเสียงดังเป็นเด็กๆ นั่นแหละ เขาถึงได้รู้ความจริง
ควาย เขาช่างควายจริงๆ เขาทำให้ประสบการณ์ครั้งแรกของหญิงสาวกลายเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิตไปแล้ว
“บ้า พี่บ้า คนไม่ดี” ซึ่งเธอก็ตอบรับคำถามด้วยการต่อว่าเขามากมาย “ถามอะไรบ้าๆ ทำอะไรบ้าๆ หนูบอกให้หยุดไง ทำไมไม่ฟัง”
“ทับทิม พี่ไม่รู้ พี่ขอโทษ ...”
เขาไม่คิดมาก่อน เมื่อเธอทั้งเที่ยว ทั้งดื่มจนเชี่ยวชาญ
แล้วภาพที่เห็นเมื่อกี้มันก็ฉัด ยามที่เห็นว่าเธออิงแอบกับไอ้เด็กนั่น เจตน์ก็เข้าใจไปแล้วว่าเธอคงจะเป็นผู้หญิงที่มีประสบการณ์ จนไม่เฉลียวใจคิดเลยว่า เธอยังไม่เคยผ่ายมือชายใด
“พี่ขอโทษนะคนดี”
ชายหนุ่มเอ่ยปลอบ แล้วทุกอย่างมันก็เป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น ทันทีที่ได้รู้ว่าเขาเป็นคนแรกของเธอ เจตน์ก็เกิดความหวงแหนร่างน้อยนี้แบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใคร มันเป็นความภาคภูมิใจที่แปลกประหลาด จนความรู้สึกที่มีต่อเธอก่อนหน้านี้ กลายเป็นสิ่งพิเศษที่เกิดขึ้นในใจอันแข็งกระด้าง
ชายหนุ่มจึงจูบซับน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มนวล มือเรียวใหญ่ลูบไล้ไปที่ใบหน้าด้วยความอ่อนโยน กระซิบให้คำมั่นสัญญาที่ข้างหูแก่เธออีกครั้ง เพื่อให้หญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างได้มั่นใจ ว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้มันจะไม่เจ็บปวด แต่มันจะเต็มไปด้วยความสุขสมที่เขาไม่เคยมอบให้ใครมาก่อนเลย
